Rozmowa ze związkiem branżowym: o co Pan/Pani pyta i co Pan/Pani zakłada

Związek branżowy nie jest interesariuszem takim jak klient czy mieszkaniec okolicy. Reprezentuje zbiorowość, ale ta zbiorowość rzadko przemawia jednym głosem. Zarząd związku ma swoje stanowisko, biuro ma inną agendę, a członkowie, którzy siedzą z Panem/Panią przy stole, mają z kolei własne interesy, które nie zawsze zbiegają się z oficjalną linią. Kto chce prowadzić ustrukturyzowaną rozmowę, musi najpierw jasno określić, z kim właściwie rozmawia.

Co Pan/Pani sądzi, że wie, a co Pan/Pani zakłada

Wiele organizacji traktuje związek branżowy jako przedłużenie samych siebie: kanał do dzielenia się stanowiskami i tworzenia wspólnego frontu wobec polityki lub mediów. To działa, dopóki interesy są zbieżne. Gdy przestają być zbieżne, często okazuje się, że kierownictwo miało obraz relacji, który nie zgadza się z tym, jak sam związek ją przeżywa. Ta różnica rzadko tkwi w wielkich konfliktach. Tkwi w drobnych sprawach: niezrealizowanym zobowiązaniu, odrzuconym zaproszeniu, dossier, w którym Pana/Pani organizacja poprosiła o więcej, niż dała. Takiej różnicy nie odkrywa się, zakładając, że jej nie ma, lecz badając ją. To dotyka szerszego zagadnienia, które jest rozwinięte na tej stronie: czemu obraz kierownictwa strukturalnie odbiega od obrazu ludzi, z którymi ono współpracuje.

Co chce Pan/Pani wiedzieć od związku branżowego

Ustrukturyzowana rozmowa zaczyna się od ograniczonej liczby pytań, które zadaje Pan/Pani w sposób powtarzalny, nie od swobodnej wymiany stanowisk. Istotne pytania to między innymi: czy związek postrzega Pana/Pani organizację jako partnera, który współmyśli o zagadnieniach obejmujących całą branżę, czy jako partnera, który przede wszystkim wnosi własną agendę. Czy Pana/Pani organizacja wywiązuje się ze swoich zobowiązań wobec wspólnych inicjatyw, a jeśli nie, czy to jest zauważane. Czy istnieje różnica między tym, jak o Panu/Pani mówi zarząd związku, a tym, jak mówią o tym poszczególne firmy członkowskie. Czy Pana/Pani organizacja jest zapraszana do rozmów, które naprawdę się liczą, czy jest trzymana na dystans, gdy sprawa staje się wrażliwa.

Te pytania przypominają pytania, które Pan/Pani zadaje również innym interesariuszom, ale kontekst jest inny. Pracownik lub klient ma indywidualną relację z Pana/Pani organizacją; związek branżowy ma relację polityczną, w której odgrywają rolę reprezentacja i stosunki sił w branży. Kto chce wiedzieć więcej o tym dla innych grup, znajdzie punkty odniesienia w tym, jak ustala Pan/Pani co chce Pan/Pani wiedzieć od pracowników oraz w podejściu do tego, co chce Pan/Pani wiedzieć od klientów. Logika zbierania informacji jest podobna; treść pytań nie jest.

Czemu ta rozmowa przebiega inaczej, niż oczekiwano

Związki branżowe są ostrożne z krytyką wobec poszczególnych członków, zwłaszcza dużych członków, których składka lub autorytet są istotne dla samego związku. To oznacza, że rozmowa, którą Pan/Pani prowadzi, przebiega często uprzejmiej, niż uzasadnia to rzeczywistość. Sygnały docierają w sposób pośredni: przez uwagę na korytarzu, przez firmę członkowską, która mówi otwarcie, przez brak zaproszenia. Kto zwraca uwagę tylko na to, co zostało powiedziane na formalnym spotkaniu, przeocza dużą część obrazu.

Jest to jeden z powodów, dla których niewielkie zobowiązanie waży więcej niż duża inwestycja. Organizacja, która finansuje fundusz branżowy, ale nie wywiązuje się z prostego uzgodnienia dotyczącego wspólnej komunikacji, traci więcej wiarygodności, niż zyskuje dzięki funduszowi. Związki branżowe pamiętają takie rzeczy, właśnie dlatego, że muszą jednocześnie zarządzać wieloma podmiotami. Niezrealizowane zobowiązanie jest dla nich konkretnym, łatwym do przekazania faktem. Inwestycja jest bardziej abstrakcyjna i szybciej ulega zapomnieniu.

Ten wzorzec nie jest unikalny dla związków branżowych. Występuje również w kontakcie z mediami, gdzie powstaje podobna rozbieżność między tym, co organizacja sądzi, że komunikuje, a tym, co faktycznie dociera. Czego w obu przypadkach brakuje, to stałego sposobu śledzenia zobowiązań: kto co obiecał, komu, i czy to zostało wykonane. Bez takiego zapisu pozostaje jedynie mgliste poczucie, że relacja jest „dobra” lub „trudna”, bez jasności, dlaczego.

Czego ta rozmowa nie daje

Ustrukturyzowane badanie u związku branżowego nie mówi Panu/Pani, co branża naprawdę myśli o Pana/Pani organizacji. Mówi, jak różnica ma się do tego, co zakłada Pana/Pani własne kierownictwo, i utrwala, jakie zobowiązania zostały złożone i czy zostały wykonane. Co interesariusz naprawdę myśli, wie Pan/Pani tylko wtedy, gdy on to sam powie, nie wcześniej. Dotyczy to związku branżowego w takim samym stopniu, jak grup opisanych na stronach o mieszkańcach okolicy lub o mierzeniu zaufania bez pytania o to tych, którzy już są nastawieni pozytywnie. Wynikiem takiego badania jest lepiej ustrukturyzowany obraz różnicy, a nie stwierdzenie, co jest prawdą.

Dla kogo jest to istotne

To podejście jest przeznaczone dla organizacji, w których rozmowa ze związkami branżowymi prowadzona jest na poziomie zarządu i w których jej wynik ma znaczenie dla reputacji organizacji jako całości. Trust Baseline, wraz z commitment-trackerem, który śledzi zobowiązania wobec partnerów takich jak związki branżowe, jest jeszcze w budowie. Kto jest tym zainteresowany, może zapisać się na listę oczekujących; obecnie nie jest oferowane nic, co byłoby już gotowe do użycia.